Ang Bulawanong Saburan by Filomena R. Del Rosario






Mga tinahud ug maalamong maghuhukom,
mga tinahud ug buotang magtutudlo,
mga pinanggang ginikanan, mga higala,
ug mga pinasidunggang mga bisita,
Maayong adlaw kaninyong tanan.






Ako kamong suginlan sa bulawanong saburan
Nga akong nasinatian sa akong mga ginikanan.
Sa adlawng tanan madungog ko sa among puloyanan
Ang malumo ug matamis nga tingog ni Tatay ug Nanay.
Ang tanang butang, halangdon, ug ulay
Mao gyud ang imong sundon kanunay.

Sa tanang oras ug sa tanang panahon,
Buhaton ang pagkamatarong
Aron matahom ang imong kaugmaon.

Ipakita gayud ang imong pahiyom
Taliwala sa daghan ug mabugat nga mga buluhaton
Ug buhata nga may kaisog,
Sa pagkamatarong, dili ka matarog.

Sa akong pagmata ug pagkatulog,
Ang matamis ug malumong tingog
Kanunay nako madungog,
“Anak, ang tinuod nga kalipay
Sa Diyos lamang nakasalalay.”

Si Tatay ug si Nanay midugang pag-ingon,
“Anak, sa kanunay timplahe ug asin
Ang imong sinultihan
Aron ang kinabuhi malamian
Ug ang Diyos imong mapasidunggan.”

Ang lawas, pangutok ug kusog imong ampingan,
Ang gidili nga druga imong yam-iran,
Isul-ob kanunay ang katarongan
Aron sa Diyos ikaw mapanalanginan.

Mga ginikanan, dakong buluhaton
Sa Diyos kamo gisanguran
Alang sa pag-atiman sa kinasingkasing
Sa inyong kabataan.

Mga higala, kaeskwela, sa nasud kita ang paglaum,
Atong usahon ang atong damgo, tingog ug kusog.
Atong isinggit Bangon Pilipinas!
Kanimo mo alagad kaming walay atras!

Mga ginikanan, kamo ang tag-iya
Sa bulawanong saburan,
Ang among kusog, kahumot ug
Katahom kaninyo nagagikan!